Zamana Düşen Aynalar Şiiri - Mesut Yüksel

Bedenin surlarında ilk gedik açılır;
zihin, yorgun bir süvari gibi atından iner.
Tahammülün ince ipliği kopar,
kalabalıklar elenir, tenhalar kalır.

Artık yorulmanın değil,
katlanmanın o demir tadı başlar dimağda.
İnsan ilk kez
kendi ruhunun kuyusuna eğilir
ve kendiyle tanışır
o sessiz şafakta.

Maskeler düşer sahnede,
ışıklar sönmeye yüz tutar.
Rollerin ağırlığı omuzları ezdikçe
yanlış hayatlar bir kor gibi yakar içini.
Başarı bir serap olur,
anlam uçsuz bucaksız bir umman.

Sessizlik,
bin sahte sesten daha mukaddes bir sığınaktır artık;
çünkü mühürlenmiştir o kadim hakikat:
Yanlış hayat doğru yaşanmaz.

Kaçtığın ne varsa
gelir, o eşikte bulur seni.
Geçmişin gölgesi kapına dayanır,
“keşke”lerin ordusu kuşatır
yarım kalmış benliklerin ıssız yurdunu.

Bu bir hesaplaşmadır;
ne kaçış mümkündür
ne de saklanacak bir siper.
Ya aynalarla el sıkışacaksın
bu amansız mahkemede,
ya da bir kaya gibi sertleşip
rüzgârın karşısında ufalanacaksın.

Sonra gücün tanımı değişir.
Kılıçlar toprağa gömülür
ve hür bir nefes doğar.
Ruh, kimsenin onayına muhtaç değildir artık;
kimseyi etkileme telaşı kalmaz.

Gürültü, bir düşman gibi
çekilir hayatın kıyılarından.
Az insan,
net bir sınır
ve sadeliğin mutlak saltanatı başlar.
İnsan, kendi krallığının sükûnetinde
ilk kez
kendi için taç giyer.

Zamanın daraldığına dair
o derin iç uyarı
bir çığlık gibi yankılanır içerde.
Ertelenen her rüya,
bugün ödenmesi gereken
en ağır borçtur artık.

Hayat bir nehir gibi akmaz;
bir damla gibi eksilir her saniye.
Yapmadıkların,
yaptıklarının omuzlarına
bir dağ gibi biner.
Ve insan,
o mağrur zamanla
ilk kez pazarlık edemeyeceğini anlar.

Nihayet huzur,
en büyük fatih olarak gelir;
kalbin en baş köşesine kurulur.
Anılar ağırlaşır,
beden yorgun bir çınar gibi eğilir.

Zihin hâlâ tetik,
hâlâ bir kartal kadar sabırsızdır belki;
ama hayat artık
hıza değil,
o muazzam ve sükûnet dolu dengeye sevdalıdır.

Yol biter.
Menzil görünür.
Ve ruh,
kendi limanına
vakarla yanaşır.