Zaman Lafiyâ Şiiri - Barışcan Balcı

Bakışları tüylü,fedai masasından yeni kalkmış bir herifti dünya,
Niçin bir gâmzesi var gökyüzünün
Niçin bulutlar hâlâ yağdırmaya devam ediyor,
Yüreklere su serpmek için?
Ve niçin melûl bakar hâlâ bir çocuk?

Bir tomurcuk sevdamdır gider, gözyaşlarıma içinden açan
Bir bebenin boynundadır hâlâ kokusu mercanlar saçan
Bulutlar hep beraber birer çocuktular
Gahı ağlarken gahı oyuncaklar saçan

Bu evren kıpırtısının,bir sesi kadar duyuluyordu her şey
Hem den aydınlatın şu evreni,,,
Daha keşfedecek bir kaş,bir burun, kirpikten bir ok
Ve bu evren de ağlamak istedi fakat gözyaşları yok

Kuşlar cenneti oyalarken ben ve şu şiirim
Uçuyorduk zannederdik,
Hatırlar mısın?
Kapa gözlerini ,az kaldı yaklaşıyoruz !
Şu beyaz yalaz tam yanımızdan geçti
Duyuyor musun ?
Yeryüzünü çocuklarla yeni baştan kuracağız
Kuşlarla beraber cenneti oyalayacağız
Bize binbir ışık yanarken geçtiğimiz sokaklardan
Doğrulup göge bakıp yeni evrenler bulacağız
Yaşamaktı niyetimiz, içinize içinize yaşamak istiyoruz.
Ve delirmeden,sessizce yaşamakkımız için
Acıyı gönlümüzde derinden yaşamak
Bir bıçak yarasında bile nasip bulmak
Göçerken gurbetten gurbete gülümseyecek bir sebep aramak
Anadan ve yardan geçip de yaradanda kalmak
Seni sofra sıcaklığında kaybedip ekmek kokusunda bulmak
İmkânı olmayan her serpilmiş gün için akşamları güneşlenmek
Görüyor musun Lafiyâ ?
Yaldızı boynunda bir aya ulaşmak gibi senimmmmle yaptığımız bu iş
Başbaşa kalmış iki çift gözle yaşatıyodu bu devran bizi,
Kim bilir hangi zamanda
Hangi köyde
Hangi şehirde buluşturacak ikimizi
Şu yaşamak denen resmimizi kim çekecek?
Yaklaşıyoruz Lafiyâ
Yaklaşıyoruz,,,