Zaman dağlarına yolculuğa çıktım
Mesafesi az olan, uzun bir yolun sonunda
Cesaret uçurumunun kenarına vardığımda
Kurumuş hayat ağacının gölgesinde
Ölümün son nefesi ile burun buruna kaldım
Arkamdan fırtına misali esen rüzgar
Beni aydınlığa iteleyen karanlık gibiydi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta