Zaman Şiiri - Bekir Erçalışkan

Zaman; ömrümde akan hırçın bir nehir...
Hem izlemeye doyamıyorum;
Hem bir o kadar yetemiyorum ardından...
Mum gibi titreyip; alevimde eriyerek tükeniyorum.
Bir ömre kaç bahar, kaç mevsim sığar?
Şu mahzun ömrüme gelmez mi hiç bahar;
Her mevsim zemheri... Hep kar mı yağar?

Hazan ektin gönlüme, nevbaharı beklerken...
Ruhumda patlayan sessiz bir tufan bıraktın; giderken.
Dumansız bir yangın sinemde; kıvılcımı sen, külü ben...
Riyakar bir aşkmış bu; giden sen, kalan ben!
Küllerim gibi; hazan rüzgârlarında savrularak tükendim.
Ne tutunacak bir dal bıraktın; ne de sığınacak bir mevsim;
Ömrümün son demlerinde; savunmasız, biçareyim.