Zaman; ömrümde akan hırçın bir nehir...
Hem izlemeye doyamıyorum;
Hem bir o kadar yetemiyorum ardından...
Mum gibi titreyip; alevimde eriyerek tükeniyorum.
Bir ömre kaç bahar, kaç mevsim sığar?
Şu mahzun ömrüme gelmez mi hiç bahar;
Her mevsim zemheri... Hep kar mı yağar?
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta