Zaman Şiiri - Ersin İlhan

Bir gün zaman, kendini aynada gördü
ve utanıp akmayı bıraktı.
O gün başladı insan.

Topraktan bir harf ödünç aldık,
göğe cümle kurmak için.
Adımızı yazdık rüzgâra
ama rüzgâr okuma yazma bilmiyordu.

Bir yanımız mağara,
bir yanımız yıldız haritası.
Aynı kalpte hem bıçak
hem merhem taşıdık.

Sevgi dedik,
bir mezar kadar derin,
bir çocuk gülüşü kadar savunmasızdı.
En çok sevdiğimizi
en çok yaraladık
çünkü korku, şefkati kıskanır.

Bir anne ağladığında
dünya yuvarlaklığını kaybetti,
bir çocuk sustuğunda
bütün diller yalan söyledi.

Ey insan,
sen ki bir nefeslik ömrü
sonsuzluk sanan yanılgısın;
aynı ellerinle dua edip
aynı ellerinle yıkan felaketsin.

Ama yine de
bir çiçeği sularken
ölümü erteleyebilirsin.
Birini affederken
kaderi şaşırtabilirsin.

Çünkü umut,
en çok yıkıntılarda büyür
ve ışık
en çok çatlaklardan sızar.

Günün birinde
her şey bittiğinde
geriye ne kalacak biliyor musun?

Bir iyilik.
Ve onu kimin yaptığı değil,
neden yaptığı.