Zalimsin Şiiri - Mustafa Han

Gönül verdim seni candan severek,
Gönülleri yıkan sensin, zalimsin
Aşk narıyla içten içe yanarak,
Merhametten nasipsizsin, zalimsin.

Ne mektuba cevap verdin ne söze,
Yaşlar doldu garip kaldı bu göze,
Bir selamı çok mu gördün bizlere,
Gönül yıkan acımasız, zalimsin.

Yüreğime kordan ateş salarsın,
Bir bakışla umutları çalarsın,
Dost görünen düşman gibi dalarsın,
İnce ince can yakarsın, zalimsin.

Verdiğin söz rüzgâr olup savruldu,
Güvendiğim dallar kökten kırıldı,
Hayal kuran gönül yerde süründü,
Arkasına bakmayansın, zalimsin.

Ne baharım kaldı ne de yazlarım,
Sensiz geçen her gün gece ağlarım,
Dert içinde soldu açan bağlarım,
Gonca dalı kurutansın, zalimsin.

Gece gündüz adın düştü dilime,
Hasret düştü viran olmuş gönlüme,
Bir teselli vermedin ki hâlime,
Yüreğimi dağlayansın, zalimsin.

Kader deyip sustum nice yıllarca,
İçim yandı sessiz sessiz günlerce,
Bir merhamet göstermedin aylarca
Taştan bile katısın sen, zalimsin.

Dost meclisi bana sensiz dar oldu,
Türkülerim hüzün ile har oldu,
Sevda bahçem ayaz vurdu kar oldu,
Çiçekleri solduransın, zalimsin.

Seni sevdim çıkar için değildi,
Muhabbetim geçicide değildi,
Gönlüm sana oyuncak da değildi,
Aşkımı sen hiçe sayan, zalimsin.

Ay doğarken seni andım gecede,
Adın kaldı viran olmuş hecede,
Bir selamın ilaç olur yarada,
Onu bile vermeyensin, zalimsin.

Gönül sarayımı viran eyledin,
Açan güllerimi hazan eyledin,
Tatlı düşlerimi yalan eyledin,
Ümitleri tüketensin, zalimsin.

Şimdi bende kırgınlığın izi var,
Her nefeste saklı kalan sızı var,
Kaderimde silinmez bir yazı var,
Dermanımı çalansın sen, zalimsin.

Son sözümü rüzgârlara salayım,
Yanan kalbi dağ başına koyayım,
Çektiğim dertleri dağa sorayım,
Sevdiğine kıyansın sen, zalimsin.