Zair-i Galibiyet Şiiri - Huban Asena Özkan

Savaşırken yanımda kimseler yoktu,
Gecenin en koyusu çökerken üstüme,
Ben tek başıma yürüdüm zifiri karanlığa,
Ve sabahı getirdim,kendi ellerimle söktüm perdeyi.

Yağmur altında ıslandım, rüzgârda savruldum,
Yalnızlığın çivisini çakarken yüreğime,
Siz kapalı kapılar ardında,sıcak çaylarınızla,
Beni izlediniz belki,belki hiç düşünmediniz bile.

Şimdi zafer ışıldıyor ufukta bir şafak gibi,
Siz de çıktınız saklandığınız gölgelerden,
“Biz de yanındaydık,”diyen sözleriniz havada asılı,
Ama ben,o savaş meydanının tek neferiydim.

Dost dedim, el verdim, ses verdim çağrıma,
Cevap yankısız dağlarda kaybolup gitti,
Siz ki,dikenlerimi sayarken düşen her yaprağı,
Gülüm açtığında koklamaya geldiniz sadece.

Hiç kusura bakmasınlar artık,
Bu zafer,yalnız çekilen ızdırabın mahsulü,
Kadehimi kaldırırken,gölgem bile benden önce içiyor,
Siz uzaktan seyredin,alkışlayın belki, ama dokunmayın.

Filozban der ki: Yolda yalnız yürüyen bilir,
Zaferin tadını;hem acı, hem tatlı...
Ve o tadı,kimseye ikram etmez.
Çünkü savaşırken yanımda olmayanlar,
Zaferime ortak olamazlar.

Kusura bakmasınlar.