Zaimli Şiirleri - Şair Zaimli

Yetim – i Akran” kaldım." bak Aniden gidiyor Akran'larım,
Sessiz insanlar ülkesi kabristan,vefasızmış akrabalarım
"Ey Suskun İnsanların Zümrüt Yeşili Ülkesi."Susma öyle
Senden başka gidilp dönüşü olmayan bir ülke var mı,söyle

Yetimi Akranım ben! ***
Ey Uslanmaz Nefis Aklın karanlığında
Söylesene,kör yürüşün le nereye gidiyorsun?
Ne gideceğin yeri biliyorsun, ne de attığın adımı.
Bıktım usandım senden farkında değil misin?
Ben artık yetimi akranım bunu biliyor musun?

Bağışla Sevdiğim seher gözlüm
Uykuda idin uyandıramadım.
Kıyamam sana sen yanma
Ben zaten yeterince yandım.
Yola düştüm dönemem artık çok geç.
Dağlar kar üşüyorum korkarım donarım

Yorgunum şimdi sesizlerdeym dalmışım suküt-i hayale
Bilmedik kadrini Harcadık hoyratça bitti ömürdeki sermaye.
Baktım menekşeye ve lale'ye benzemez hiç biri gonca güle
Koskoca boş bir hayatı sığdırdık fani olan zavallı bir ömre
(zaimli)

Yorma kendini

Ey can dış görüntün.içindeki imanı yansıtsın.
Öyle bir Allah deki,Buzlaşan kalbini ısıtsın.
Cennet,Cehennem nerede diye yorma kendini
Bilmezsin sen ey nefis sen Bildiğini ol halikin.

Bırakırdım sana yüreğimi!

Kıskanırlardı bizi yağmurlar
sulu gözlüm sen ağlayınca
Üşüdü gitti yağmur yüklü bulutlar

Bir ömrü sığdırmaya çalıştım aylar ile günler arasına,
Allah dilemezse kimse kimsenin ortak olmaz yarasına.

Zaman,
Zaman sen diyorlar çaresi beklemek
Geç de nasıl geçersen emekleyerek
fikrine sürgün sesine hasret istemeyerek;;
Nasıl zaman bazen ağlayarak bazen gülerek

zaman durur.!
Güneşe yakın avuçIarımın içi,zaman durur.
Ben kırık kalbliyim gelen vurur giden vurur.
Rüyalarımız belki hep aynı zaman diliminde
Bir çiçek açmaz ki,kainatın dört ikliminde
Güneşe yakın avuçIarımın içi,zaman durur.

Zamanın ne içindeyimnede dışında

Ihlamurlar yaz ,bahar'da
Çiçek Açtığı zaman
kokusuna bayılırım
o güzel ağacın