Zafımdın Bir zaman

Zafımdın…
Zalim olduğunu bilmeden önce.
İsmim bile seninle anılırdı,
Soyadımı soyadına yakıştırmıştım.

Seni soluma koymuştum,
Kalbimi sana zimmetlemiştim.
Bir ömürlük sanmıştım,
Geçici olduğuna dair tek işaret yoktu içimde.

Kalemini de ben kırdım,
Bebeğim…
Yanlış yazılmış bir hikâyenin
Son cümlesini ben koydum.

Artık gözüm nereye bakıyorsa,
Sen o kadar yoksun.
Yokluğun bile alıştı bana,
Adını anmadan da nefes alabiliyorum artık.

Söz bitti,
Hüküm kesildi.
Ne senden bana şifa çıkar,
Ne benden sana merhem.

Olsam olsam bir silgi olurum,
O da adını kaderimden silmek için.
Nokta kadar söz hakkın kalmadı
Gözümde, gönlümde, yarınımda.

Selamını da al,
Selanı da…
Topla git.
Ardında bırakacak bir hatıra bile yok.

Bu aşkın besmelesi bozuldu,
Kelime-i şehadeti düştü.
İnandığım her şey
Seninle birlikte dağıldı.

Defter kapandı.
Hesap bitti.
Ben kaldım;
Eksik ama özgür,
Yaralı ama senden uzak.