Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
büyü gibi bir anlatımdı o konakta yaşıyor olmak isterdim.....
Yenilmedi aşkın günlük zaferine
evlenirken genç aşıklar
o büyülü akşamda
söz verdi yaşlı konak kendine
savaşa ve ayrılığa karşı
yüzyıl daha ayakta
zaman mı ayak uydurdu mekana, mekan mı ayak uydurdu zamana bilinmez ama. güzel anılar dolaşır yaşlı konakta. hatıratı taptaze mekanlar hep ilgi çeker. kaleminize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta