Köşede bekleyen dedenin yüzünde
Hayat izinin çizgileri uyanmış
Bir rüzgar esiyor aldırmıyor
Elinde bastonunu kuvvetlice bastırıyor
Teri akıyor hayat çizgilerinden
Hüzzam mı, hicaz mı uğradı yoluna?
Çiçeklerin rengini okudu mu hiç yüzü?
Taşların dilinden mi konuştu hep ruhu?
Ne çok sorular var yüzünde…
Yorgunluğu saklanmıyor nefesinde
Buruşturulup atılmış bir kağıt gibi,
Ya da uzak mesafenin yakınlığı hissediyor
Gözlerinden süzülen bir damla
Çizgilerine el sürüyor,
Hikayeler canlanıyor kalbinde
Bastonu yere düşüyor
Gözlerinden akan son damla çizgilerine konuyor
Yandı, kül oldu, eridi kim bilir o çizgilerde…
Hayatın izlerini yüzünde taşıyan dede
Veda ediyor saklı hikayesiyle…
Kayıt Tarihi : 16.3.2026 10:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!