Yüzüm Gülsün Şiiri - Tuba Toprak

YÜZÜM GÜLSÜN

Her gece tenhada ağladım durdum
Çınlasın kulağın bil yüzüm gülsün
Leyla'nın köyüne komşudur yurdum
Çöldeki izimi sil yüzüm gülsün

Kötürüm bir hasret dört nala koşar
Evcil rüzgarlarda dallarım coşar
Aklımsa firari menzilim şaşar
Hemen solumdasın gel yüzüm gülsün

Işıkları sönse gönül şehrimin
Adın mavi göğü son şiirimin
Şu zırhını giyen kolsuz mirimin
Kılıcıyla hasreti del yüzüm gülsün

Bedeviyim şimdi okyanusunda
Sesin sesime küs Kehf uykusunda
Topladım bohçamı can korkusunda
Kalbine kaçayım al yüzüm gülsün

Aşkın şarabıyla bir hoş içimi
Şöyle bencileyin sarhoş elçimi
Temmuz akşamında bir çay içimi
Ellerimden olsun kal yüzüm gülsün

Atılmasın bahta yedi kat düğüm
Arkamı da dönsem hep sen gördüğüm
Gecede bilmece gündüz kördüğüm
Çözerim ben sihri sal yüzüm gülsün

Toprak deyip geçme bağ-ı iremdir
Aslımtrak rengi açan Kerem'dir
Sözlerim sazında bil ki mahremdir
Mızrabını vur da çal yüzüm gülsün

01.07.2024
Tuba Toprak