Yüzsüz Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Daha dün, son kırıntılarını
Bir fahişe süpürdü, savuruverdi sokağa
Soğuk bir öpücük kondurup
Sıyrılıverdi ellerimden
Kötürüm tıknaz sevdan
Korkusuz azgın şevk’im
Çöreklenmiş tortunu
Öksüz yaşına bakmadan itiverdi kenara
Şaşalamadan kolayca buldu ayaklarım
Karanlığa aldırış etmeden
Bocalamadı dil saydı sayıştırdı
İlkin zor gelir sanmıştım
Serseri, arsız, peyderpey
Sen de unutuldun yok suretin
Sensiz düzlüğümde
Temelsiz yapılar yükselir, yıkılır
Sensizlik meşgalem, işte böyle oyalanır