Yusuf Tuna Şiirleri - Şair Yusuf Tuna

Kimseye güven kalmamış,
İnsanlar bir tuhaf olmuş.
Sözden ders olan olmamış,
İnsanlar bir tuhaf olmuş.

İnsan yozlaşıp çürümüş,

Ne şehide bakan var ne gaziye,
İnsanlar bir tuhaf olmuş vesselam.
Ne ileri bakan var ne maziye,
İnsanlar bir tuhaf olmuş vesselam.

Acı her gün içimize yayılır,

Az insan tanı dikkatli ol,
İnsanlara sakın güvenme.
Çoğuna karşı mesafe al,
İnsanlara sakın güvenme.

Yatılı almak iyi değil,

Dünyadaki tüm insanları,
Aşk ile severiz onları.
Hak yaratmış cümle canları,
İnsanlara saygımız vardır,
Yaratan'a sevgimiz vardır.

İnsanı Allah dünyada severek yaratmış,
İnsanlara sevgi nazarıyla bakmak lazım.
O yüzden insanın özüne sevgiyi katmış,
İnsanlara sevgi nazarıyla bakmak lazım.

Sevgi mutlaka insan gönlünde değer bulur,

Bütün insanlar aynı hamurdandır,
Hamurun da temeli çamurdandır.

Hamurun aslı buğdayla haktan gelir,
Buğdayın aslı tohumla topraktan gelir.

İte köpeğe diz çöküşümden değil,
İnsanlar beni rest çekişimden tanır.
Dünyada kötüye asla etmem meyil,
İnsanlar beni rest çekişimden tanır.

Fikrim belli benim bellidir yerim,

Önce insanlar bir havuza girip çıkacak,
Bu havuzdan çıkanlar,Cennete girecekler.
Bu havuzun nuru,kulun özüne akacak,
Bu havuzdan çıkanlar,Cennete girecekler.

Bu havuza giren,bir müddet burda kalacak,

İnsanlara tatlı söz ikram et,
İnsanlara bir gülümse yeter.
Yaşlı olanın ayağına git,
İnsanlara bir gülümse yeter.

İnsanı yaratan elbet Hak'tır,

Üç bin beş yüz yıl önce Babil'e indirilen,
İnsanlara büyü öğreten melek Harut Marut.
Uyarı için bize Kuran'da bildirilen,
İnsanlara büyü öğreten melek Harut Marut.

Büyü insanlar arasında olsa da dilek,