Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Dört tarafı orman ile çevrili,şirin bir orman köyünde dünyaya gözlerimi açtığımda hayatın beni şiir yazabilecek bir konuma getireceğini asla düşünemezdim.Kaderin bir cilvesi olarak küçük kente indiğimde başka açtım dünyaya gözlerimi...İlk gurbet yıllarım başladığında kaderin sınavını verir iken henüz dokuz yaşındaydım.Çilelerin duygusunda bir demir gibi kızdırılıp yoğunlaşırken duygularda yoğrulup hislerde dövülüp şiirde tava gelebileceğimi nereden bilebilirdim ki...
...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!