çaresiz yol yokuş büyür zaman
bizler ancak anka kadar gerçek
ömür dediğin akşam ağırlığı içimde
yüreğimdeki ülkenin başkentidir gözlerin
gözlerini yurt edindim izinsiz urbasız
saçlarından ördüm uzun yol heybemi
yorgunluk nedir bilmem düşmanım
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta