Papatyam Şiiri - Serpil Koçar

Papatyam

Ben her çaresiz kaldığımda, yüreğine sığınırdım,
Dertlerimi, kederimi unuttuğum tek yer gözlerindi.
Ne çok severdim, dizlerinde hayaller kurmayı;
Sen saçlarımı okşarken, hayallerimi anlatırdım sana.

Yeryüzünde kimse kalmazdı sanki, sen yanımdayken,
Avuçlarını koklardım saatlerce, cennetim olurdu kokun.
Huzuru bulurdum sesinin tınısında, yüreğim titrerdi;
Unuturdum her şeyi, sen yanımdayken, sevdiğim.

Çay demlerdim sana, karanfil kokulu, seversin sen,
Uzun uzun sohbet ederdik, yarınlarımız üzerine.
Sonra şiirler okurdum sana, keyif alırdın dinlemekten;
Beni izlerdin öylece, hayranlıkla, be sevdiğim.

Papatyam diye severdin beni, seninle sevmiştim papatyaları;
Ben senin papatyan, sen ise petrikor kokulu yarimdin benim.
Öyle işte, yine geldin aklıma, yazıyorum seni satırlara;
Yine yarım kaldı bu baharda, aşkın en güzel halinde.

Saklıyorum seni hâlâ anılarımda, yüreğimin en kuytusunda;
Her çaresiz kaldığımda, anılardaki o aşka sığınırım.
Mutlu olurum hatırladıkça, hiç ah etmedim sana;
Mutlu ol gittiğin uzak diyarlarda, yüreğin hep huzur bulsun…