Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Mevsimler üşüşüyor sevdalı başıma, gözyaşım bir çiçeğin gövdesini arıyor sarılmak için, kıyılarını arşınlayan topuklarım kendi varsıllığını inkâr ederek sonsuzluğa dolanıyor ve ben ruhumun kireçsiz odalarında bir türkünün nakaratını mırıldanarak seni, yalnız seni anıyorum.
BAŞLIBAŞINA İMGE VE SEVDA ÜLKESİNDEN GELMİŞ BİR KALEMSİNİZ VE BUNU BİLİYORSUNUZ DEĞİL Mİ ŞAİR...
YİNE ANLAM DOLU DUYGU DOLU DİZELERDİ...
KUTLADIM....
müthiş...
kutluyorum
namık cem
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta