Yüreğimde Kalan Kasabam Şiiri - Hikmet N ...

Kasabalar var ki
Gittiği yer değil insanın yalnız;
Yüreğinde çoğalmayı sürdüren bir mevsim.

Hasanoğlan,
Her dönüşümde biraz daha eksilerek vardım sana.
Rüzgârın,
Ceplerime bozkırın suskun tohumlarını bırakırdı.
Ben onları yıllarca
Şiir sanmıştım.

İdris Dağı
Akşamı omuzlayan yaşlı bir çınar gibi
Uzaktan beni seyrederdi.
Kim bilir?
Kaç çocuk büyüyüp genç oldu
O bakışın altında.

Bir avuç toprak vardı
Yağmur değince ekmek kokusuna benzeyen.
Bir avuç insan vardı
Selamı uzun, küslüğü kısa.

Özlüyorum.

Ve şimdi anlıyorum ki
Bir memleket;
Yan yana dizilmesi değildir evlerin,
İnsanın ismini söyleyiş biçimidir.
Çocukken takılıp düştüğün taşın
Yıllar sonra seni tanımasıdır.
Sakin ama evgin.

Ey Hasanoğlan
Sana dönmek istemiyorum artık
Biliyorum çünkü
İnsan bazen döner fakat
Dönmez çocukluğu.

Senden ayrılamadım
Uzağında yaşamayı öğrendim biraz.
Ne zaman yüreğimde
Kimsenin duymadığı bir kuş ötmeye başlasa
Anlıyorum ki
Kalbimde kalan o kasaba ve bozkır,
Hâlâ ismimi
Senin ağzınla söyleyip durur.