Günlerden geceydi.
Sözde her yer zemheri karanlık.
Karanlıkta bir ışık.
Ay doğdu yüreğime ,
Yüreğim Ay'a aşık.
Yıldızlar yoldaşı olmuş,
Yüreğim yıldıza konmuş.
çan eğrisi tersten işlemekte
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Devamını Oku
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Zemheride Ay Işığı
Bu şiirde, karanlığın bağrına düşen ışığın hikâyesini anlatıyor. “Ay doğdu yüreğime” dizesi, hem romantik bir vurgu hem de içsel bir aydınlanma metaforu. Yıldızların yoldaşlığı, Ay’a vurulmuş yürek ve fütursuz bir sevda… Bunlar bir araya geldiğinde ortaya hem coşkulu hem kırılgan bir duygu çıkıyor. Zemheri karanlığına karşı ışığı ve aşkı direniş gibi işleyen bu dizeler, okuyanı hem ısıtıyor hem de hüzünlendiriyor. Parlak ve fütursuz gönül, burada hem cesur hem de incinebilir bir kahraman gibi duruyor.
Zemheri karanlığına Ay ışığı gibi düşmüş dizeler… Hem coşkulu hem kırılgan, hem cesur hem incinebilir bir gönül. Yüreğine sağlık Aydan Bacım.
Çok değerli yorumun için teşekkür ederim. Var olun . Kaleminiz daim olsun.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta