Zaman bizi eritiyorken ve yok ediyorken içinde,
Bitmeyen bir özlemin pençesine takılı kalmış yüreğim...
Yürüdükçe yollarım son bulmuyor,
Bir çıkmazın içinde oradan oraya savruluyorum...
Koskoca şehrin ortasında yapayalnız kalmış yüreğim...
Kalabalıklar yalnızlığı yaşatıyorken sen olmayınca,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta