Islak adımlarım var gecenin bir saatinde
Nereye gittiğini bilmediğim yolla birlikte
Son kalan sigaranın dumanı ve ölü bedenle
Nereye gidiyorum hatta kime gidiyorum bilmiyorum
Herşeyi maddiyat sanan insanların aksine
En büyük hazineyi , mutluluğu kaybettim biliyorum
Yağmura saldım bedenimi
Anladım yalnızlık kesiyor nefesi ve hevesimi
Bulamayacak biliyorum hayallerimin yerini
Kiri elimde kalbinin..
Yaşayan bir hikaye sanki
Yorgun ve eksik ya da kalemi kırık
Yazdıkları sığmaz belki sayfalara ama
Yaralı kalır hep kalem gibi kendisi.
Yalnızlığa boğulan bedenime
Şefkati bilmeyen tenin yakışıyor
Bir kış daha ellerimde geçerken
Gözlerin baharı arıyor
Yolları ayrı iki yabancı gibi
Birbirimizi başka mevsimde buluyoruz
Nereye gitsen uzak düşer dertlerin
Neleri feda eder neyi sever kalbin
Yalın hayattan kalan yalnızlığına delirip
Küsebilirsin ancak kendine
Çoğu çığlık kimin bilemezsin zaten.
Yalın hayatın bıraktığı sonbaharla
Anılarla sarhoş gönlümün yarası var derinde
Ağladığım nice hikayede , yaşadığım masaldı sadece
İstemiyorum yarınlarımı bugünüm sen varsın
Özlediğim mevsim rüzgarlarında
Çocuksu oyunlarının masalsı baharını unutmazsın
Anıların kölesi olduğunda
Ağlamaya zaman bulamazsın.
Mutluluğu aradığın gözlerine vurulurken
Kaybettiğin yolun yolcusu olmuşum
Çocuğun masalı sevdiği gibi severken
Mutlu sonu koymayı unutmuşum...
İçin için ölmüş çocuğun hayalleri gözlerimde büyüyor
Masalın bittiği yerde anıların yaraları kalırken
Bedenim şefkatini , ellerim ellerini bekliyor...
Kaybedilen duyguların kalmayan değerleri var gözümde
Unutmamı istediğin ne varsa unuttum dünden bugüne
Öykülerimin masalsı cennetide yaşıyorum sanıyordum
Masalların mutlu sonu olmuyor öykülerimde...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!