Malûlen emekli
Hadi git gideceksen, beni hiç düşünme,
Ben zaten alıştım terk edilmeye.
Bu aşkın ateşi söner, sen hiç dert etme,
Zamanla bir avuç kül kalır geriye.
Artık ellerin, gözlerin bana yabancı,
Uzun zaman oldu görüşmeyeli,
Nice mevsimler sessizce gelip geçti.
Şimdi bakıyorum sana sevgili —
Ne kadar değişmişsin görmeyeli.
Eskiden sen böyle değildin,
Gece çöktü yine içimde hüzün
Güllerim sarardı hani ay yüzün
Rüzgârlar fısıldar yanık bir şarkı
Gözlerim dopdolu kalbimde yankı
Duvarda bir resmin titrek bir ışık
Gözlerim doluyor her hatırada
Senden bir iz kaldı her bir adımda
Yüreğim eridi yâr yokluğunda
Seni unutmaya çalışacağım
Rüzgârlar okusun bu şiirimi
Bu köhne şehirde sensiz olmuyor
İçimde hiç dinmez sana feryadım
Seneler geçse de yerin dolmuyor
Kırıldı ardından kolum kanadım
Gittiğinden beri sokaklar sessiz
Boşuna dokunma seven gönlüme,
Eğer sonunda yakıp gideceksen.
Boşuna umut verme yüreğime,
Ardından sessizce terk edeceksen.
Gerçek aşk için ağlayanlardanım,
Seni arar gözlerim her köşe başında,
Şehrin kaldırımları dert ortağım oldu.
Her rüzgârda adın çınlar kulağımda,
Hasretinle benzim sarardı, soldu.
Şu gönlümde bitmeyen özlemler,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!