Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Dört sandalye bir masa
Bir sen bir de gölgen
Bir ben bir de gölgem
Etme yarim be tasa

Geçinir gideriz be

Ben sana çok döndüm
aaah ah
hiç etmedim ihmal
çıkardım mı ki ihtilâl

payıma düştü hep ölmek

Döndün bana artılarla; sevinçlerle,
Şiirlerle döndün bana...

Aşk var işin içinde ne de olsa.
Eskiden benden bilirdin hava bozsa...
Yağmur yağsa,

Giden yanlız sen değildin
Bizi de götürdün buralardan
Söyle sen şimdi nerelerdesin?
Engel olamaz ki hiç bir şey sana
Bir gün mutlaka döneceksin
O gün ne var ne yoksa konuşuruz

Her birimiz ayrı yöne savrulduk
sana bir pencereden bakar gibi
hep uzaklardan bakabildim
sular çağlar durulurdu
kara bulutlu gece
yıldızsız olurdu

Adımı bile bir daha anmasın artık ŞARKI SÖZÜ

Beni buralarda kimsesiz koyan
kaderimle beni baş başa bırakıp giden
yare söyleyin
yare söyleyiin

Kafilenin içinde sen de varsın diyerek
her tren kalkışında ben de ordaydım garda
gördüm oradaydın da dönüp bakmadın bile
sonunda gidiyorsun veda bile etmeden

taşı sen günahını bana bırakma burda

Kitabın ilk sayfasını açtığında tam ortasında
O gün kü kuruttuğumuz çiçeğimizi göreceksin
Her sabah işe gidişin akşam, akşam vapuruyla,
Dönüşün olacak ilk yazdığım romanımda
Sen baştan sona okumasan da olur çevir sayfalarını
Ortasından ya da nasıl istersen nasıl olsa

Dönerken ağaçlı bir yoldan geçiyoruz
Kuş cıvıltılarıSu şırıltuları dışında
Etraf oldukça sessiz
Bir ara çocukluğumuza dönüp
Su serpmece oyunu oynuyoruz
Yüzümde su serpintileri

Bodrum'un evleri beyaz
Denizi mavi
Kısmet olursa bu yaz
Geleceğiz Bodrum'a