Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Önce ikiye bölündüm
sonra dörde bölündüm
yürek bu yufka
kırılmadan dürüldüm
eski bir diploma gibi

Aşka sevdaya karıldım
aşkın harmanisine sarıldım

yar sanma sana darıldım
yedi düvele soruldum
dediler aşıktır aşık

Sana duyduğum aşk eskimiş
Aşk çürümüş
Unutulmuş tavan arasında

Ne o eski rengi ne o
Eski kokusu kalmış

Ben Leyla'yım ahiri
Mec/nun'una kavuşamayan
Leyla'lar var içimde

ben böyle Leyla iken
Mecnun olmaya ne var

Her gece kapımda nöbette
kim diye
kim
kim diye sorarsınız şimdi
o
o işte

Mevsim Hazan mevsimdir bu mevsimde gül olmaz
gül gonca'sına gonca güle küsmüştür

yollara düşüp de beni arayacaksan arama
şehirler küsmüştür yollar küsmüştür

Evin önünden geçeriz illa ki
Anılar da gözlerimizden
Ömrümüzden geçer

Geçer işte bir yerlerden geçer
Tıkanır kalır boğazımız da işte o zaman geçmez

Ne kötüdür insanın aklıyla yüreği arasında çaresiz kalması.
Ne kötüdür an kadar yakın,
bir asır kadar uzak olması.
Ve bilir misin?
Ne acıdır insanın bildiğini anlatamaması...
"Ben" deyip susması, "Sen" deyip ağlamaklı kalması..

Alt yazı geç anlamıyorum

Sen de cahil diyerek başa kalkma
dön de kendine bak her yerin çakma
dersten faydalandık yarım bırakma
bize çok lâzımdı bu ders vallahi

Buradan aşk'a kaç saat çeker
şimdi çıkarsam yola ne vakit ulaşırım

-şimdi çıkarsanız yola sabaha ordasınız bayım
yalnız yollar eşkiya doludur