Biz dünyayı kalbimiz gibi bildik,
Öyle saf, öyle hesapsız, öyle berrak...
Kime el uzattıysak, vefayı maziye gömdük,
Dost dediğimiz kapılardan, ayrıldık çıplak ayak.
Sırtımızda bin hançer izi, yüzümüzde sahte gülüşler,
Meğer ne çok biriktirmişiz, kursakta kalan düşler.
Yorulduk be gülüm, hem de ne yorulmak!
Beni görünce kaçma ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim
Devamını Oku
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta