Biz dünyayı kalbimiz gibi bildik,
Öyle saf, öyle hesapsız, öyle berrak...
Kime el uzattıysak, vefayı maziye gömdük,
Dost dediğimiz kapılardan, ayrıldık çıplak ayak.
Sırtımızda bin hançer izi, yüzümüzde sahte gülüşler,
Meğer ne çok biriktirmişiz, kursakta kalan düşler.
Yorulduk be gülüm, hem de ne yorulmak!
gittiğim bütün hekimler aynı şeyleri söylediler
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'
Devamını Oku
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta