?yorgunluğum Bile Yorgun Doktor

​Yorgunluğum Bile Yorgun
​Yorgunum doktor,
Yorgunluğum bile yorgun artık...
Dizleri titriyor en güzel düşlerimin.
Çocukluğumdan kalan sızlayan yaralarım var;
Hayallerimi vurdular doktor...
Umutlara aksıyor artık ayaklarım,
Kalbim kırık, yüreğim kanıyor doktor.
​Ve zamanın dili lâl kesilmiş...
Ben ise duvarda asılı duran,
Unutulmuş eski bir fotoğraf gibiyim.
Kanatlarım kırık doktor;
Uçamıyorum artık o masmavi denizlerin üstünden,
Güneş renkli çiçeklerimi çoktan soldurdum...
​Sanki ben bir suyum;
Yolu bana düşen bütün mutluluklar siliniyor doktor.
Öylece geçiyorum bu yollardan,
Hiçbir iz bırakmadan...
​Bir ressam gördüm sokakta;
"Aydınlığı çiz," dedim, "yanına da beni..."
Yüzümdeki o ağır hüzün, sildi tuvaldeki aydınlığı doktor.
Rüzgâr dokunmuş saçlar gibi dağınığım,
Yırtılmış defter sayfaları gibi darmadağınığım...
​Duysa sesimi, gelse canemin...
Bir gelse de toplansam...
Yeniden bulsam kendimi,
Mutlu bir yaşamın göğsünde, canemin...