Yorgun martılar Şiiri - Dağlar Özügüç

Bilirsin, bazı ayrılıklar
Sessiz büyüyen derin bir uçurumlardır
İnsan o uçurumdan düşerken
Şaşkındır bağıramaz bile
Sadece içinde kırılan sırçaların hüznünü duyar
İşte ben o sesle yaşıyorum aylardır
Her gece biraz daha çoğalıyor yokluğun
Ben seni kaybettiğim günden beri
Bir kış mevsimini yaşıyorum
Her şeyi anladım ama
Şu güzel gözlerinin kutsal sırrına varamadım
Bir gün döner misin bilmem
Ama olur da bir akşamüstü
Yorgun martılara rastlarsan kumsalda
Ve deniz sebepsiz yere hüzünlenirse
Anla ki bir yerlerde hâlâ
Anılarınla ayakta duran biri var.