Bazen insan sadece susar,
ne öfkenin ağırlığıdır omuzunda,
ne de kırgınlığın keskin dili.
Sadece susar…
Çünkü artık kelimeler yorgundur.
İçinde dönenleri savunmak istemez,
haklı çıkmak için çaba harcamaz.
Kalabalıklar dar gelir ona,
aynı hikâyeleri tekrar tekrar yaşamak,
aynı yüzlere aynı sözleri söylemek…
hepsi tükenmişliğe yaklaştırır.
Anlaşılmamak değil,
anlatmak zorunda olmak yorar onu.
Bir yere ait hissetmek değil,
sadece dinlenmek ister.
Gururdan değil bu uzaklaşma,
kalp taşıyabileceğinden fazlasını taşımıştır.
Bir köşeye çekilmek ister,
kimseyi suçlamadan,
kimseye soru sormadan…
Sadece nefes almak için.
Sadece sessizliğin içinde
kendini toplamak için.
Ve en çok şunu anlar:
Bazı mesafeler kinle çizilmez,
kırgınlıkla da değil…
Sadece yorgun bir kalbin
kendine verdiği küçük bir aradır.
Kayıt Tarihi : 25.1.2026 11:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiirin hikayesi, hayatın yüküyle yorulmuş birinin, artık susmayı seçtiği bir dönemin hikayesi. Ancak bu yorgunluk, bir kırgınlık ya da öfke değil; daha derin, daha “içten” bir bitişin hikâyesi... Bir zamanlar konuşmakla çözülür sandığı her şey, bir gün anlamsızlaşmaya başlar. Aynı kelimeler, aynı tekrarlar, aynı yüzler… İnsan, yoruldukça susmayı öğrenir. Bu şiir, birinin suskunluğunun arkasındaki sebebi anlatır: Ne öfke, ne kırgınlık, ne de gurur. Sadece yorgunluk. Bu kişi, hayatının bir döneminde “anlatmak zorunda olma” yükünü taşımış, sürekli haklı çıkmaya çalışmış, sürekli bir yere ait olmaya çabalamış; sonunda her şeyin üstüne geldiği noktada, kendini geri çekmeyi seçmiştir. Kimseyi suçlamadan, kimseye soru sormadan… Sadece nefes almak için. Sadece sessizlikte kendini toparlamak için. Ve en çok şunu anlar: Bazen mesafeler, kırgınlıkla değil; yorgun bir kalbin kendine verdiği molayla çizilir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!