Yorgun Bir Kadının Hikayesi

Yorgun Bir Kadının Hikâyesi

O kadın…
Kalabalıkların ortasında
kimsenin fark etmediği
bir yalnızlıktı.

Omuzları küçüktü belki,
ama hayat
bütün yüklerini
hiç sormadan
onun sırtına bıraktı.

Bir sabah uyanmıştı
herkes gibi.
Ama o günden sonra
hayat
ona bir daha
gerçek bir sabah getirmedi.

Gözlerinin altında
uykusuz gecelerin morluğu vardı.
Kimse bilmezdi
o morlukların içinde
kaç kırık hayalin
sessizce saklandığını.

O kadın güçlü değildi aslında…
Sadece
ağlayacak bir omuz bulamadığı için
güçlü görünmek zorunda kaldı.

Herkes dedi ki:
“Ne kadar sabırlı.”
Ama kimse sormadı:
“Ne kadar yoruldun?”

Hayat onun kapısını
hiç nazikçe çalmadı.
Kapıyı kırarak girdi içeri,
bir umut aldı,
bir güven aldı,
biraz da kalbini…

Ama o kadın
kimseye kırgın görünmedi.

Çünkü bazı insanlar
kırıldıkça keskinleşmez,
yalnızca
sessizleşir.

Ve o kadın
sessiz bir fırtınaydı.

Gece olunca
herkes uyurken
o düşüncelerinin içinde yürürdü.
Geçmişin sokaklarında dolaşır,
bir zamanlar gülmüş olduğu
anlara dokunurdu.

Sonra
derin bir iç çekiş…

Çünkü bazı hatıralar
insanın kalbine
paslı bir bıçak gibi saplanır.

Bir zamanlar
o da hayal kurardı:

Bir ev…
Bir sıcaklık…
Bir elin
hiç bırakmadığı bir el…

Ama hayat
onun hayallerini
birer birer söndürdü.

Şimdi gözleri
biraz daha uzaklara bakıyor.
Sanki kalbi
artık kimseye yer açmaya
cesaret edemiyor.

Yine de o kadın
her sabah kalkıyor.

Yorgunluğunu saklayarak,
kırıklarını gizleyerek,
dünyaya karşı
sessiz bir savaş veriyor.

Kimse alkışlamıyor onu.
Kimse “iyi ki varsın” demiyor.

Ama o yine de
hayatı taşımaya devam ediyor.

Çünkü bazı kadınlar
sevildikleri için değil,
yıkılmadıkları için
kahramandır.

Ve o kadın…

Belki bir gün
birisi onun gözlerine bakıp
şöyle diyecek:

“Artık yorulmana gerek yok.”

O gün gelene kadar
o kadın yürümeye devam edecek.

Sessiz…
Yorgun…
Ama hâlâ dimdik.

Çünkü hayat
onu kırmayı başardı belki…
Ama
diz çöktürmeyi
asla başaramadı.

Söz : Mucize