Yorgun bedenim Şiiri - Mustafa Taşogulla ...

Beklemekten yoruldu artık bu yorun bedenim
Her günün kıyısında sabah ezanlarını
Doğmayacak güneş artık penceremeden içeri
Usandım umudun bahçelerinde beklemekten
Tükendi artık gençliğimin son kadehleri
Her günüm de sarhoş bu beden
Kayıp huzurumun ardında ölümü bekleyen

Bıktım artık tırmanmaktan
Güvendiğim her dal kırıldı ellerimde
Hayallerim birer birer yok oldu hayatımın perdelerinde
Bir filimdi gençliğim sonucu bastan bilinen kısa metrajlı
İnadına yaşamak istedikçe yarıda kalan
Her gecenin karanlığında boğulan
Yaşamın anlamını fark edemeyen ölü bir beden gibi

Neydi yaşamın anlamı ....
Nefes almak istedikçe daraldı ruhum
İstediğim hiç kime göremedi benim gördüğüm gibi
Anlamadı hiç kimse hayatın benim için anlamını
Sadece kendi çıkarları için gördü gözlerimi
Hayatın anlamını bulmuştu herkesten ruhum
Yeşil kaplı tabutun karşısında

Ben yaşamak istedikçe öldürdü beni bu dünya
Hİç kimse sorun değildi penceremden bakan dünyada
Herkes bana mı düşman olmuştu aldığım nefes karşılığında
Bir canım var ölümü bekleyen hayatımın kıyısında
Yaşadığım her yudum da
Kimseye boyun eğmedi bu ruhum bu dünyada
Sadece Azrail'in karşısında

Her gün ölmek kolaydı sizin uğrunuza
Boşa giderdi bu kahpe ruhum
Kimse dönüp bakmazdı sonsuz yatağıma
Ne bir dostum nede ailem kalırdı bu deryada
Bir tek kabir azabı kalırdı kollarımda
Bitmez di Cehennem azabım bir yudum huzur uğruna

Ağlasam duyulur mu sesim
Bir nefes huzur yok bu hayatım da
Kaybettim gençliğimi son nefesimin huzur pınarlarında
Akıp gitti pınar gibi göz yaşlarım
Ne sabah olacak nede güneş doğacak bu genciğimin pınarlarına
Hep karanlık hep yalnızlık alacak beni koynuna
Musalla taşımında görecek beni karşısında

Kimi sevmek istediyse bu gönlüm
Hepsi bir parçamı alıp gitti benden ,
Son bir ümidim vardı oda kayıp gitti ellerimden
Ya ben anlatamadım sevdiğimi yada o anlamak istemedi belki hiç sevmedi beni
Sadece çıkar için gördü o ceylan gözleri belki
Ben sevdikçe o gömdü her bakışınla mezara beni

Anlatım her şeyi dize dolu
Yine kimse anlamaz bu kulu
Bulamadım bir kadeh şarap huzur dolu
Ne yapsam görünüyor bu yolun sonu
Ben yaşamaktan yoruldum
Acılar benden yoldurulmadı çöktüler üstüme
Bir kuşun yeter ruhumun özgürlüğü olur bedenimin sonu