yalnızlık yaratıldığında
ilk senin omzunda ağladı
o yüzden kaderin gözyaşlarına aşina
hüzünlü bir ikindi akşama yakın
boşuna değil bu caddelerden böyle geçişin
hadi hadi dosta gidelim
silinsin acı ve keder
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta