Yolun Serencamı Şiiri - Sinan Bayram

Bak işte, bitti o uzun yolun tozlu masalı,
Kırıldı elimde tuttuğum vuslatın dalı.
Bir rüzgârın önünde savrulan yapraktım ben;
Budur ruhumun dökülen en son serencamı.

Ne bir ah bıraktım geride, ne de bir sitem,
Gözlerimde dondu kaldı, bin yıllık o nem.
Yola çıkarken kuşanan o mağrur hevesler;
Meğer bir fırtınaymış, bittiği yer bu dem.

Adımlarımın izi silindi kumun bağrında,
Kayboldum hayatın o en kalabalık ağrında.
Bir serabın peşinde tükettiğim ömrün;
Hükmü yazılmış meğer, bir sükûtun çağrında.

Düştü kalem elimden, sustu içimdeki ses,
Şimdi benden geriye kalan, sadece bir nefes.
Gördüm ki; her gidişin son durağı kendimmiş;
İşte budur gerçeğim, işte bu son heves.

Sinan Bayram