Yollarin Türküsü Şiiri - Fahri Işık

Gördügüm her güzele
Abayı yaktım’da
Yolların türküsünü söyledim
Kır ovada bir ağaca
Yalnızlarda kalmış ahşap eve
Yüksek köydeki degirmene
Ekin kokan,çapa sallayan ellere
Hele’de yanık sesiyle,
Türkü çağıran dillere,
Adına delilik denen
Karaca oğlandan kalan belâ
Gün yirmi dört saat her köşede
Bolatlıda çeşme başında
Gördügü her güzele, gönlün’de bir ev
Duvarı kara köyde,sev babam sev

Ben yolların türküsünü
Yollarda yolculara söyledim
Sevdamın hüzünlü öyküsünü
Çoban olup sürülere heyledim
Yasladım sırtımı, bir ağacın gölgesine
Hasrete uzunca yolculuk
Sigaramın Dumanlarında duruyor
Ben söylerim yollarin türküsünü
Şiirimle,sazımla, yüregimle
Göz yaşlarımla, sevdamin öyküsünü
Ben söyledim yüzlerce kez
Yolların türküsünü siz bilmezsiniz
Vatan sevdasına yollarda ölmediniz
Bir yudum sevgiye, ölenleri gömmediniz
Yolların türküsünü söylerken
Dövüleni sögüleni görmediniz
Yolların türküsünde babasız
Kardeşsiz evlatsız anasız
Kalmamışsınız yar’sız sevdasız
Dur komşu dedilermi
Ver komşu dedilermi
Yüregi küskün boynu bükük
Yoların türküsünde
Bırakıldınız mı kimsesiz…
Ben söylerim yollarin türküsünü
Gürbet elde bir hal gedi başıma