Yollar- II Şiiri - Ayşe Uçar

durdukça olduğum yerde çürüyorum İsmail
hangi kiraz mevsiminin yaz artığı ellerim
bilemedim

düşünerek
ne kadar yol aldığımı sana nasıl anlatabilirim ki

ruh tavanımın üstü açık
yaşamın kısa aralıklı sorgularından hep mağlup çıktım
gözümde ne kadar büyütülecek hayal varsa
hepsi ölümlü bir düş oldu İsmail

tüm emeklerim kırılgan yollara çakıl taşı gibi döşendi
gelen bastı giden çiğnedi İsmail
üstü açık yaralarımın dili yok ki anlatsın
sen yoktun kimseler yoktu
kırk boğumluk boncuk oldu
dizildi boğazıma
gözyaşlarım

şimdi
asırlık ömrünü
dallarına gövdesine mühürleyen bir çınarın
dallarından kopan yapraklar gibi
serildim yerlere
sarardım
soldum

hani bir gelsen diyorum
günün herhangi bir saatinde
tutsan kınalı ellerimin kum döken çöllerinden
usul usul dokunsan saçlarımın beyaz turnaları uçuran tellerine

gözlerinden kalbime bir yol çizsen sağanak sağanak
birlikte ıslansak tentenesi yırtık hayatın kollarında
ben sussam sen konuşsan
sen sussan ben konuşsam
gamzelerimizden göğsümüze
yağmur kuşları inse

üzerimize
kanat çırpsa uzun uzun servinin yeşil dalları
aynı nehirde yüzsek aynı denize dökülsek
Lâl-ü ebkem kesilse aşkın dili

eğer
bu bir rüya ise
sakın uyanma İsmail
değilse ilk ayın on dördünde
ilk dudaklarımızın buluştuğu yerde
ay şahitliğinde bekliyorum seni

29012202513:10