Yoldaşım Şiiri - Kerim Arslan

Yanlış anlaşılmaların ağrıttığı başım,
İçime atmaktan ağardı saçım.
Şiirler ithaf ettiğim son aşkım,
Gözlerim kapalı gidiyorum yoldaşım.

"Göster bana yolları." derdim,
"Gözler görmez." derdi.
"Kulaklar duymaz mı?" derdim,
"Gözün görmediğine ayak basmaz." derdi.

Kol altlarıma kitaplar, elime baston sıkıştırdı;
"Yol senin, cefa benim." dedi.
"Gitme!" diyemedim; kulaklar duysa da dil varmazdı,
"Seni kaderinle bırakıyorum." dedi, öylece gitti.

Sessizlik içinde çığlık çığlığa...
Göğüs kafesim daraldı, nefesim kaçtı.
Duruldum, oturdum, ağladım aklımı kaçırmışçasına;
Gelir diye beklediğim seneler boyu ekinler vardı.

Gözler görmedi biçecek ellerimi,
Kulaklar duymadı bastonun sesini.
Gittim durmaksızın bir yol üzeri,
Uçurum kenarı, bir taş üstünde...

Bağırdım dağlara, duysun sesimi!
Kaçtığım deliler diyarında aramasınlar beni.
Uğurladığım geçmişim yakmasın canımı,
Yardım dilendiğim yoldaşım bırakmasın beni.