Yoldaş Şiiri - Keşfi Çamaşuvi

Yolları seninle aşmak kolay, yollar olsa da taş
Hele bir tut şu ellerimi, kaldırsana beni Yoldaş.
Arkamdan konuşanlar, vuranlar var acımadan
Belki de o yüzden, sen Yoldaşsın onlar arkadaş.

Dur biraz soluklanalım, şu ulu dağın yamacında
Sırtımızı yaslayalım, bırakalım kendimizi bağrına.
Kulak verelim, rüzgârının anlattığı eski masallarına
Hani hamamı bırakıp gidenlerin, sınırsız arzularına.

Her insan bir ağaç büyütürmüş, anlamadan içinde
Kimi meyve verirmiş çeşit çeşit, yüzlerce herkese.
Kiminin gölgesi yetermiş, yanından geçip gidene
Kimi ise kendini orman sanır, diklenirmiş evrene.

Geçenlerde karşıki dağları, "yaradanla" tanıştık
Uzatmadı elini dili kadar, tatlı tatlı atıştık.
Kaf dağını çoktan aşmış, duruşundan anladık
Durmuyor yatıyordu, okundu sela uğurladık.

Her zerrede bir hikmet, saklıdır şu alemde
Alem senin içinde, kaybolma maddelerde.
Madem geldin dünyaya ve belli gideceksin
Yoldaşı anla artık, sonra çok geç diyeceksin.