Aylardan sonra başlangıca döndü yolcu. Dal köprünün
başında durdu. Gülün ağzından düşen her çiy damlası
tozlu postalın üzerinden yuvarlanıp otların arasında
kayboluyordu.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




tebrikler
namık cem
bu şiir bana Paulo Coelho'yu hatırlattı.
'Eğer burada yer bulamassa hakikat kendine,bütün yolculuk düşleri boşuna!.'
hakikat burada yok muydu,yoksa varlığı mı acı veriyordu..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta