Yol Yolcu Varılan Yer

Sana bakarken zaman duruyor Nihâl,
bir suyun içinde akmadan durduğu gibi.
Sessizlik,
taşın kalbinde nasıl saklıysa öyle.

Sen ellerini uzattığında
rüzgâr esmiyor artık bahçelerden;
yıldızlar düşüyor avuçlarına,
toz gibi, isim gibi, kayıp bir dua gibi.

Biliyor musun,
bu yalnızlık hiçbir yere ait değil.
Seninle başladı,
seninle bitecek bir çöl gibi.
Aşk dedikleri bu muydı:
bir gölgenin peşinden
kendi kuyusuna inmek?

Gece oluyor yavaş yavaş.
Gül, kokusunu bırakıyor duvara.
Ölüm dediğin belki de bu:
sevmekten geriye kalan
o büyük, o ıssız huzur.

Ben seni ararken kendimi buldum Nihâl,
bulduğumu kaybettim.
Şimdi elimde sadece bu şiir var:
rüyadan düşmüş bir taş,
üzerinde senin nefesinin buğusu.

Her şey bir imgeden ibaret
ve her imge senin yoluna serilmiş bir kilim.
Yürüyorum üstünde,
ayak izlerim siliniyor.
Sen hem yol, hem yolcu,
hem de varılan yersin.

Sır burada mı saklı, Nihâl?
Yoksa sır, hiç sorulmamış olan mı?