Yokuş Şiiri - Semih Eratlı

Ağır aksak çıkıyorken bu yokuşu, yoksan yanımda,
Dizlerim taşıyamaz bu yükü, ilaç değilsen kanımda,
Taşıyamaz bu yükü dizlerim; taşımasın istemem,
Yardımcı olmasınlar, istemem olmasınlar, canım da cananım da.

Bu yokuşu çıkmak zor geliyor, çıkmak istemiyorum,
Durup geri kaçmak isterim de, bunu yapamıyorum,
Zar, zor da olsa yürümek, bilirim Allah’ımın emridir,
İsyan etmek nafile, çaresi yok, kaderimden kaçamıyorum.

Yoksan neye yarar bu yokuşta attığım her adım,
Gülen gözlerimin feri söndü, kalmadı hiçbir tadım,
Varsaydım yolun sonuna, tadardım mutluluğu,
Beni bekler biliyorum, ulaşmaktır muradım.

Konuştuğum kendi kendime, tutamazken ellerini,
Gönül bahçemde kalmaddı, koklayamam güllerini,
Ceketimin sol iç cebinde, tam kalbimin üzerinde,
Bana hatıra bıraktın, göz yaşınla ıslak mendillerini.

Nasıl isyan etmiyorum, olmaz bu kadar da olmaz,
Bu yokuşu çıkarken, gönlüm dayanaksız kalmaz,
Dayanağım, ilacım sen, var oluş sebebim sen,
Yoksun kapandı ağzım, açılmıyor, gönlüm artık başka ilaç almaz.

Az kaldı, biraz gayret; yokuş dediğim bitiyor,
Final çizgisi yakın, dinle bülbüller ötüyor,
O yok, bu yok, olmasın; kopsun tümden dizlerim,
Yolun sonunda sen varsın, bu hayal bana yetiyor.

Bekle ! Geliyorum…

Semih Eratlı 07/06/2026