Yokum Ben Şiiri - Kenan Gezici

Kar yağıyor yılların üstüne.
Birde yıllanmış zamanın.
Gözümden tanıdık taşlar,
Kaybolup gidiyorlar ansızın.
Değişse de o an, duraksız mevsim.
Erir giderler belki de suya karışır.
Belkilere kaldığım çok eskidi.
Taş taş üstünde kalmasını istemezler.
Kalbimi yıkmağa gelen ordular.
Yer yerinden oynadı da ansızın,
Gökyüzü şükür ki yerine oturdu.
Yüzümün karası kaldı sevdam.
Felaketim oldu zaman zaman.
Adın ağzımda bir cam kırıkları kadar.
Ebabilden aldığım taşı savurdum.
Dirildi yalnızlığım şahlanırken ben.
Geciktim sevilmelere hebam.
Sırtında Ebrehe’nin ordusu yavan.
Güvenmek yakıştı mı sana.
Dağ gibi sıralandı örtük düşlerim.
Ben en çokta bu yalnızlığı sevdim.
Kenan Gezici 20 /01/2026