Yoksulluk Şiiri - Ozan Abuzer Doğanci

Ben nereye gitsem sen de ordasın
Her yerde karşıma çıktın yoksulluk
Peşimdesin adım adım turdasın
Kafayı bana mı taktın yoksulluk

Sırtıma şeleği yükledin gittin
Bir derdime Bin dert ekledin gittin
Sonunda yurdumdan yuvamdan ettin
Evimi başıma yıktın yoksulluk

Usandım kahrını çekemez oldum
Kimseye içimi dökemez oldum
Yavrumun yüzüne bakamaz oldum
Çaresiz boynumu büktün yoksulluk

Kaldım aralarda garip baş ile
Çullandın üstüme kara kış ile
Geçirdim ömrümü yavan aş ile
Ona da gözünü diktin yoksulluk

Yaslıyım dünyaya geldim geleli
Bir gün güldürmedin kendim Bileli
Yolumu yokuşa sürdün çileli
Yetmedi tepeden baktın yoksulluk

Ozan Abuzer'de bitmiyor keder
Umudum kalmadı bu böyle gider
Aslanı çakala boğdurur Kader
Hep benim başıma çöktün yoksulluk.

Ozan Abuzer Doğancı