Yoksullar neden ezilir Şiiri - Kemal Tekir

Yoksullar neden ezilir

Bu dünyanın gam yükünü,
Neden hep yoksullar çeker,
Payına ezilmek düşer,
Sefayı varsıllar sürer.

Kimler kurmuş bu düzeni,
Sömürü, emperyalizmi?
Bunlar değişmez ilke mi?
Kader mi,şans mı,talih mi?

Neden yoksullar gider hep,
Okkanın altına dostlar.
Bu işte bit yeniği var,
Burjuvalar denge bozar.

Tekelci ,kartelci kara düzen,
Besler burjuva demokrasisini.
Görür modern köle gibi,
Üretici,çiftçi,emekçi,emekliyi.

Alın teri toprağa düşer,
Karşılığı hep eksik biçilir.
Bir avuç servet büyürken,
Umutlar sessizce silinir.

Fabrikada döner çarklar,
Emek üretir gece gündüz.
Bölüşüm adil olmayınca,
Ememçiler kalı yetim,öksüz.

Hak, adalet, eşit düzen,
Emekçide ortak dilek.
İnsan insana kul olmaz,
Yeter ki birleşsin yürek.

Yoksulun sesi yükselirse,
Duvarlar, engeller aşılır.
Dayanışmayla yürünürse,
Aydınlık sabaha varılır.

Kemal Tekir
Halkın sesi