sokak kaçkını birliği arıyor selamla taçlanan başı
kar düştü kömür rengi saçlarıma
yokluğunda yüzüm bir garip ağlıyor
dert ile nasıl aşık ettin kendine
ölüm giydirilmiş bedenim sızlıyor
paslı raylarda içim ezildi
düz yolda ayağım sekiyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta