Yokluk Delirtir Şiiri - Elif Akçasarı

Bugün mutlu uyandım.
Sen vardın yanımda biliyorum.
Saklansanda benden,ses çıkarmasanda buradaydın :)
Her sabahki gibi zorla kalktım yataktan
' Anne kahvaltı hazır değil mi? '
-Ses yok.
Anladım,benim hazırlamamı istedin.
Herşeyi en güzel şekilde yapmaya başladım senin için.
En sevdiğin bardağı çıkardım kaldırdığım yerden.
Hala çok sıcak olduğu zaman içemiyorsun çayı değil mi?
Evet tabi ki öyle,neden değişsinki.
Ve herşey tamam. ' Artık gelebilirsin anne! '
-Ses yok.
Ah,burdaymışsın zaten :)
Beni mi izliyordun hazırlarken?
Yine her zamanki gibi ' Benim kızım büyümüşte kahvaltı mı hazırlarmış' diyordun içinden?
Peki..
Cevap vermediğine göre karnın baya açıkmış olmalı.
Hadi ama çayından bi yudum al, şekerimi az geldi yoksa?
Neden yemiyorsun anne! Beğenmediysen bile yiyormuş gibi yapsana.
Neyi eksik buldun yine!
Şey.. Özür dilerim,bağırmak istememiştim aslında.
Anne? .. Burdamısın hala?
Hayır,sana bağırdım diye gitmiş olamazsın.
Bak özür diledim annecim, hadi geri gel.
İçerde misin yoksa? Bide oraya bakayım.
Baba? Senmi burdaydın?
-Ne?
Annem.. Nereye gitti gördün mü?
-Ne annesi,o öldü.
Sanırım aynı şeyden bahsetmiyoruz.
Az önce birlikte kahvaltı yapıyorduk ve bana sinirlenip gitti.
Bende sana nerde olduğunu soruyorum.
-Sana o öldü diyorum,Öldü!
Anladım, en iyisi çıkıp bi bahçeye bakayım.
Beni orada bekliyor olmalı.
Görüşürüz Baba, ben annemin yanına gidiyorum!