Yokluğunum sen gideli.
Mutluluğun arda kalan kırıntılarıyla yetinmek
bir tür sefalet olsa gerek.
Içine sindiremiyor ki insan.
Medet ummalar kaldı başka canlardan
sadece geriye.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yokluğunum birkaç gündür.
Sorma, anlatsamda bilemezsin…
Tebriklerimle gurbet..:))
Öner Kaçıran
okur dostlarimi boylesine heyecanladiran siire yazmadan edemezdim elbette. Yurek akmis belli ki..
BU ÇOK GÜZEL VE ANLAMLI ŞİİRİNİZ İÇİN SİZİ KUTLUYORUM
BÖYLE ŞİİR YAZMAYI İSTEMİŞİMDİR HEP
KAAN
ah o yokluk ah çok azim ve çetin bir dava birhal
çok güzel dile getirmişsiniz tebrikler kardeşim...
-----------------
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta