Yokluğunla Barışmak Şiiri - Efsun Bkr

Sana topladığım çiçekleri ellerimle kuruttum,
Görmedin.
Sesimdeki titremeyi rüzgar bildin,
Emeğimi bir fincan kahvenin buharı gibi soluyup geçtin.
Oysa ben her sabah, senin yollarını
Kendi kalbimle süpürmüştüm.

Bir kadının vazgeçişi gürültülü olmaz,
Bağırıp çağırmaz, kapıları çarpmaz önce.
Sadece bir sabah uyandığında,
İçindeki o kocaman şehri terk eder sessizce.
Lambaları söndürür, perdeleri çeker,
Ve artık senin olmayan bir evde, yabancı gibi gezer.

Hissetmediğim her çaba, bir ilmek kaçığıydı ruhumda,
Sen bakmadıkça söküldü o büyük sevda.
Varlığımı yük saydığın o anladığım o an,
Bavuluma sığdırdım kırık dökük ne varsa kalandan.

Aşk, iki kişilik bir kavgadır derler ya,
Yanılmışlar;
Aşk, birinin var gücüyle tuttuğu ipi,
Diğerinin çoktan bıraktığını fark etmesidir.
Gidiyorum şimdi, ayaklarımın ucuna basarak,
Uykunu bölmemek için değil,
Uyanıp da gidişimi bile görmeyeceğinden korkarak.
Ardımda ne bir sitem, ne bir gözyaşı bıraktım;
Sadece, sana hiç yetmeyen o büyük varlığımı,
Alıp yanıma, yokluğunla barıştım.