Yokluğunda Bir “biz” Kaldı

Yokluğunda bende bir biz kaldı
Adını anmaz, sesi çoktur
Gündüz susar, gece uyanır
Rüyalarımda bana yoldaş olur
Gelmedin diye darılmadım
Gittin diye eksilmedin
Hasret dediğin bir emanet
Kalbimde saklı, gizlenmedin
Uykuda görsem elin elimde
Uyanınca yerin yerinde
Bir bakışın yetti bana
Söz kalmadı ne sen ne bende
Ben seni rüyada bulurum
Dünya uyanıkken yiter
Biz dediğin bir sır imiş
Gören bilir, bilmeyen gider
Yoluna taş koymadım hiç
Kapım kapalı olmadı
Gel dersen geleyim, kal dersen kalayım
Bu gönül senden usanmadı
Yokluğun bir ateş değil
Bir nur gibi içimde durur
Hasret ile sevmek de var
Üftade’ye sorulur