Yokluğuna Alışamadım
Seni sevmek,
zamanın durduğu bir yerde
kalbimi sana emanet etmekti.
Gülüşün, en karanlık gecemde bile
içimde bir ışık yakardı.
Gidişinle anladım,
insan en çok
alışamayacağı şeylere bağlanıyormuş.
Adını her andığımda
özlem, içimde sessizce büyüdü.
Gece olunca susuyordum,
çünkü kelimeler
yokluğunu anlatmaya yetmiyordu.
Ama her sessizlikte
sana biraz daha yaklaştım.
Ben seni,
dokunamadığım hâlinle sevdim.
Sarılmadan, konuşmadan,
sadece kalbimde büyüterek…
Ve bir gün anladım,
özlem de bir umuttur.
Beklemek boşuna değildir bazen.
Çünkü sevgi,
kavuşacağı günü bilir.
Kayıt Tarihi : 31.12.2025 01:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, uzaklığa rağmen vazgeçmeyen bir sevdanın sessiz tanıklığıdır. Şair, aşkın yalnızca kavuşmakla değil, sabırla ve umutla da büyüdüğünü anlatır. Özlem, bu dizelerde bir acı değil; sevginin ne kadar derin olduğunun kanıtıdır. Her bekleyişin içinde gizli bir umut olduğuna inanılır. Yokluk, sevgiyi eksiltmez; aksine onu daha saf ve güçlü hâle getirir. Şiir, sevmenin yalnızca yanında olmak değil, kalpte yer açmak olduğunu fısıldar. Bu dizeler, kalpten kalbe uzanan görünmez bir bağın, bir gün mutlaka gülümseyerek tamamlanacağına olan inancın hikâyesidir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!